terça-feira, junho 21, 2011

MUERTES Y LA HOMOFOBIA EN LA ERA MODERNA


Carlos Aguero de 17 años, se suicidó en La Rioja EL 16 DE ABRIL DE 2011. Lo mataron el hostigamiento de sus compañeros y vecinos, la negligencia de la institución escolar y el silencio.
Desde las hogueras de la Santa Inquisición, pasando por la desaparición (nunca oficialmente reconocida) de mas de 400 gays y lesbianas durante la dictadura 1976-1983, hasta los crímenes de odio como el de Natalia Gaitán (asesinada el 7 de marzo del 2010 en Córdoba por el padrastro de su novia porque no aceptaba la relación), sobran los ejemplos que deben hacernos tomar conciencia de los extremos a los que pueden llegar el odio y el prejuicio.


MUERTES Y LA HOMOFOBIA EN LA ERA MODERNA

por Fernando Schweitzer o Martes, 21 de Xuño de 2011 ás 13:58
El término homofobia hace referencia al rechazo (fobia del griego antiguo Φόϐος, ‘pánico’) o de forma extendida a la aversión, odio, prejuicio o discriminación, contra hombres o mujeres homosexuales, aunque también se incluye a las demás personas que integran a la diversidad sexual, como es el caso de las personas bisexuales o transexuales, y las que mantienen actitudes o hábitos comúnmente asociados al otro sexo, como los metrosexuales y las personas «con pluma». El adjetivo es "homofóbico".


En América Latina un homosexual es asesinado cada dos días. El país que encabeza la lista es Brasil, en donde tan sólo en 2007 se registraron 122 homicidios de esta naturaleza. La mitad de ellos eran transexuales. Cenesex refiere que en los últimos veinte años se han documentado de manera oficial más de dos mil crímenes homofóbicos, los cuales fueron ejecutados sobre todo por escuadrones de la muerte.

CASO NATALIA GAITÁN

La madrugada del 7 de marzo de 2010, Natalia Gaitán moría luego de que Daniel Flores, el padrastro de su novia, le disparara. La joven vivía en un barrio pobre de las afueras de la ciudad de Córdoba, trabajaba en un comedor popular y estaba en pareja con una chica menor que ella. El hecho tomó estado público como un asesinato lesbofóbico. El agresor disparó su arma, desde corta distancia, contra quien mantenía desde hacía un año una relación amorosa con la hija de su mujer.
Ocurría que las chicas habían comenzado a convivir y esa situación no era aceptada por el hombre, quien había ido a buscar a su hijastra con la intención de que volviera a la casa de su madre; de acuerdo a la información difundida por medios nacionales en su momento.

ESPECIALISTAS CON LA PALABRA

El fenómeno de la homofobia es estudiado por psicólogos y psiquiatras. Existen estudios que han relacionado el odio hacia la homosexualidad con sentimientos homosexuales otransgénero reprimidos, mientras que expertos en teoría de género ligan a la homofobia con la cultura patriarcal dominante, que además discrimina a las mujeres.20 Otros expertos han puesto su atención en la relación que tiene la homofobia con determinadas estructuras mentales de la personalidad, y más específicamente con la personalidad autoritaria.

En la mayor parte de las culturas precolombinas los homosexuales eran respetados antes de la llegada de los europeos al continente americano.

14 muertes documentadas en Colombia, y otras más no documentadas

Un estudio elaborado por esta entidad señala que entre el 2007 y el año pasado, en las ciudades de Valledupar, Santa Marta, Barranquilla, Cartagena, Sincelejo, y Valledupar se registraron 14 muertes por presunta homofobia.
Según Wilson Castañeda, director de Caribe Afirmativo, Cartagena y Barranquilla son las ciudades donde más muertes se han presentado de este cantidad que logró ser documentada. Las capitales del Atlántico y Bolívar, con cuatro muertes cada una, lideran este deshonroso primer lugar. Le siguen Santa Marta y Sincelejo con dos casos cada una y Valledupar y Sincelejo con un caso.
“También existen 12 casos documentados de abuso de autoridad por parte de la Policía hacia gays y travestis en Cartagena y Barranquilla. También encontramos siete casos de amenazas por parte de actores ilegales en las ciudades capitales a personas por su orientación sexual e identidad de género”, explicó Castañeda.

“Además triangulamos toda esa información con la de Fiscalía General de la Nación y las diferentes dependencias de Medicina Legal y el Ministerio Publico”, afirmó el Director de Caribe Afirmativo.
Según la investigación, solamente en el departamento Bolívar hay otras 13 muertes que no han sido documentadas, es decir, a las que nadie les ha hecho seguimiento y de las cuales se tienen pocas pruebas para detallar las motivaciones de los crímenes. En Atlántico las muertes sin documentar llegaron a siete, mientras que en el Cesar el número es de 2 casos y el departamento de Sucre con un hecho.



La homofobia ha existido de una u otra manera a lo largo de la historia de la humanidad; “en realidad […] no es ni una fatalidad transhistórica, imposible de combatir, ni un residuo de la historia destinado a desaparecer por sí solo en el tiempo. Constituye un problema humano, grave y complejo, con resonancias […]” (Tin, 2008: 2)

Para combatir y erradicar la homofobia se requieren acciones urgentes que incidan en un cambio del patrón cultural que ha establecido a la heterosexualidad como la única opción válida para el ejercicio del amor y de la sexualidad. Si la sociedad sigue sin reconocer a la homosexualidad como otra opción, los homicidas homofóbicos continuarán argumentando que con el asesinato de homosexuales liberan a la sociedad de entes depravados que no tienen derecho a vivir. Si cambiamos nuestros parámetros a escala social y cultural, la justificación con la cual operan perderá razón de ser.

Tipos de homofobia

Desde una perspectiva sociológica podemos hablar de la homofobia personal, que resulta de la creencia de que los homosexuales son merecedores de odio o, en el mejor de los casos, de lástima, en el supuesto de que no pueden controlar sus deseos, que son en gran medida perturbadores, genéticamente anormales, inmorales, inferiores y, además, defectuosos en relación con los heterosexuales. 
Existe la homofobia interpersonal, que surge cuando el prejuicio personal transita a las actitudes discriminatorias (chistes, agresión física, verbal o formas extremas de violencia), afectando la relación entre las personas en diferentes espacios: educativo, laboral, familiar, etcétera. Encontramos también la homofobia institucional, que parte de diversas instituciones, como son las educativas, religiosas, de investigación, empresariales y profesionales, que ejercen presión sobre la preferencia, la orientación y la identidad de los homosexuales. y además está la homofobia cultural, que se define como “las normas sociales o códigos de conducta que, sin estar expresamente inscritos en una ley o un reglamento, funcionan en la sociedad para legitimar la opresión".

Siglo XX
Este fenómeno se hizo presente en la política de algunos gobiernos durante todo el último siglo, tanto democráticos como autoritarios, algunos ejemplos son el régimennacionalsocialista en Alemania (liderado por Adolf Hitler, 1933-1945), el régimen franquista en España (1939-1975), el período dictatorial conocido como “Proceso de Reorganización Nacional” argentino (1976-1983). También lo son los gobiernos democráticos, como por ejemplo el de Nicaragua, que bajo el artículo 204, castiga la sodomía bajo penas de 1 a 3 años de cárcel (artículo que aún sigue vigente); también otras democracias han tenido legislaciones y actuaciones homófobas, como por ejemplo en Alemania Occidental, dónde la homosexualidad fue delito hasta 1969.

La homofobia en la actualidad

Según Amnistía Internacional, en 2007 existen más de 70 países cuyas legislaciones contemplan penas por la homosexualidad.

El Parlamento Europeo
El Parlamento Europeo (el único organismo de la Unión que es escogido directamente por sus ciudadanos) considera a la homofobia como un miedo y aversión irracional hacia la comunidad LGBT basada en prejuicios y la compara, por ejemplo, al racismo o a la xenofobia.
Esta institución comunitaria se opone firmemente a la discriminación (entre ellas, la que tiene por motivo la orientación sexual) y pide que los estados garanticen la protección a la comunidad LGBT de actos homófobos, que se intensifique la lucha contra la homofobia (mediante métodos educativos, administrativos, judiciales y legislativos) y que la Comisión Europea se asegure de que todos los estados cumplen con la Carta de derechos fundamentales de la Unión Europea y de los tratados de la Comunidad Europea.101

Debate en las Naciones Unidas

El gobierno de Francia mediante su embajador en las Naciones Unidas, solicitó en 2008 que la homosexualidad sea despenalizada a nivel mundial mediante una resolución no vinculante.


"Urgimos a los estados a tomar todas las medidas necesarias, legislativas o administrativas, para asegurar que la orientación sexual o la identidad de género no puedan ser, bajo ninguna circunstancia, base para una persecución penal, en particular ejecuciones, arrestos o detenciones"
                                                                                                                                             Texto de la resolución102

Compilado de varias fuentes y reestruturado por Fernando Schweitzer


Los números en Sudamérica

539 personas trans fueron asesinadas en Latinoamérica, entre 2008 y 2010; mientras que 50 activistas LGBT fueron asesinados sólo en el año 2010.
400 crímenes homo/lesbo/transfóbicos se produjeron en México, entre 1995 y 2005; 19 asesinatos se registraron en ese mismo país, en lo que va del 2011.
260 personas LGBT fueron asesinadas en Brasil en 2010; Adriana Almeyda fue asesinada por ser lesbiana, en marzo de 2011.
171 homicidios de personas LGBT se produjeron en Honduras, en los últimos 5 años.
127 personas LGBT fueron asesinadas en Colombia, entre 2008 y 2009.
7 personas trans fueron torturadas y asesinadas en Bolivia, durante el año 2010.
4 asesinatos de personas LGBT se produjeron en Venezuela, en lo que va de 2011.
2 suicidios por hostigamiento se llevaron a cabo en Argentina, en lo que va de 2011; este año también fue asesinada Alejandra Yagualca, en el Cerro San Bernardo, por ser travesti; en marzo de 2010, Natalia Gaitán fue asesinada por lesbiana, en la ciudad de Córdoba.
4 de cada 10 personas LGBT sufren violencia física en Nicaragua, y 2 de cada 10 son víctimas de violación.
1 persona LGBT es asesinada cada semana, en Perú.
La homosexualidad es considerada un delito en Barbados, Belice, Jamaica, Guyana y Trinidad y Tobago.
Las instituciones para “curar” a gays y lesbianas son frecuentes en Ecuador, Perú y México.
Un decreto impide que gays y lesbianas formen parte del cuerpo de seguridad, en Panamá.



Fuentes: Revista Sociologica de México, http://www.revistasociologica.com.mx/pdf/6907.pdf



terça-feira, junho 14, 2011

Pesimismo Europeo (En Galego) - M. Gonzalez






XoraNon entendes unha palabra? Faille dobre clic
1 ComentariosPrint Email Aumentar Disminuir
Sin interésPoco interesanteDe interésMuy interesanteImprescindible 13 voto/s
Vota Sin interés Poco interesante De interés Muy interesante Imprescindible


“Volver ao Estado-Nación”, así viña titulado un artigo aparecido a pasada semana nun xornal alemán. Cun ton un tanto agridoce o autor viña a concluír que o complicado proceso de construción europea derivou nun sistema onde as decisións importantes se toman sen o necesario respaldo democrático. Dese xeito para recuperar a soberanía popular e a política verdadeiramente dita non hai outra opción que “volver” aos Estados.


Quen lles escribe debe confesarlles o enorme desasosego que significan este tipo de opinións por motivos diversos pero –sobre todo- porque non están carentes de fundamentos. E é que os cidadáns europeos, en xeral, están sometidos a unha ameaza dobre que pon en perigo non só o seu benestar senón o propio sentido da democracia, entendida como a posibilidade de escoller o seu futuro. Por unha banda atopámonos co modelo socioeconómico que se foi construíndo nos últimos anos e que veu marcado pola desrregulación e o abuso do endebedamento familiar para financiar un consumo brutal e en gran medida insostíbel. Modelo que ante a primeira crise seria provocou que tamén os Estados caeran nun forte endebedamento, e que para moitos se converte en trampa cando non persigue fins anticíclicos. Foron as elites financeiras e económicas, en conivencia coas forzas políticas conservadores (mais tamén coas de cruño –que non fondo- socialdemócrata) as que apostaron por esa vía. A grande parte da cidadanía foi cómplice silencioso, no peor dos casos, dun modelo que efectivamente degrada a democracia pois elimina grande parte do marxe de manobra dos poderes públicos para combater a perda de benestar. Pola outra, enfrontámonos ás imperfeccións do proceso de construcción europea que acrecenta máis se cabe a impotencia cidadán. Primeiro porque o espacio do Estado-Nación, ese que a maioría aínda toma como referencia xustamente debido á carencia de “cidadanía europea”, non ten ferramentas para afrontar a crise económica pois delegou boa parte das mesmas nas institucións da UE. Segundo, porque non existe como tal un goberno europeo democraticamente elixido e por tanto quen toma agora as decisións, quen queira que sexa, carece da lexitimidade necesaria. Non é de extranar o 41% de abstención en Portugal, ao fin e ao cabo, que escollas tiñan os cidadáns?


Ben é certo que, na nosa opinión, as cousas terían sido moi diferentes de terse aplicado por parte dos líderes conservadores europeos unha política diferente para saír da crise. Unha política baseada nun keynesianismo de novo cruño e non na austeridade que afoga as economías periféricas do continente. Tamén temos apostado, posíbelmente con máis optimismo que razóns, porque esta crise se convertera en oportunidade xustamente para poñer en marcha un sistema de goberno económico europeo que viñera acompasado dun reforzamento dos mecanismos democráticos a nivel europeo. Mais o caso é que moi pouco apunta a que isto sexa así. Diante disto ás veces un vai perdendo a fe paseniñamente, e o optimismo da vontade vai cedendo espacio ao pesimismo da razón e dos feitos. Ogallá nos equivoquemos, aínda que só sexa por non ter que volver contar en milleiros o pouco diñeiro que nos quede no peto.

segunda-feira, junho 06, 2011

O mundo em favor de todos!


15-M-A, Argentina tiene de moverse también


Fernando Schweitzer, Buenos Aires - Actor No-TELEFEsino, Director Teatral, Cantante, Escritor y Periodista



Teniendo visto las distorsiones de los medios mediante al movimiento 15 de Mayo, sus propósitos y razones de ser, tomé la decisión de comunicarme con eses mis pares políticos ideológicos del otro lado del atlántico. A través del foro oficial del movimiento http://15demayo.info/foro/index.php les remetí este mensaje:


Hola,


en verdad los medios de acá son arcadistas y reaccionarios, y por más que no crea en los K cómo muchos los tachan "izquierda", los medios aquí son todos fachos. 


Las notas por este lado del océano sobre el 15-M, sea de los medios de Clarín, La Nación y demás dan un peso casi nulo y la tinta irónica que utilizan hace parecer que son protestas de jóvenes boludos y sin ideas claras ni propuestas.


El fascismo por aquí es visto a ojos claros a cada frase de odio contra "minorías"... la estereotomía dialéctica de Capital cómo un país a parte, de todo que esté después de la auto pista que circunda la ciudad autónoma de Buenos Aires. Es semejante a lo que pasa en España y sus comunidades autónomas. Creo que también necesitamos de urgentemente construir el 15-M-A (Argentino).


Saludos cordiales a todos que de una forma u otra no dejan aflojar sus ideales.

segunda-feira, maio 09, 2011

Aonde está a evolução?

De frases como a do quase esquecido e infelizmente relembrado agora por mim, Marcelo Dourado, de que heterossexuais não adquirem o vírus HIV, o país está infestado. O recente acontecimento alardeado pela mídia sócio-normativa brasileira como grande vitória, para a ainda dita minoria LGBT, é mais um exemplo claro da exclusão e perseguição que este grupo na nossa sociedade. Essa mesma que diz-se não recista e profere frases clássicas, como: "Eu não tenho preconceito, até tenho um amigo negro!".

Dada as milhares de confusões é salutar aclarar o que a Justiça decidiu sobre a união civil entre gays. A união de casais do mesmo sexo é reconhecida como entidade familiar, ou seja, que viver em comunhão de um ambiente é agora considerado uma instituição familiar, não somente em caso de irmãos(sejam, ou não, de sangue), tios, primos, avós... Também uma casal de pessoas de mesmo sexo ao compartilharem um lar, finalmente passaram a ser família.

Como afirmei em uma matéria minha para o Jornal Correio da Ilha de Florianópolis e blog Sincerando, em Agosto de 2010, chamada Casamento gay? Quando..., a união estável não dá aos casais do mesmo sexo e os cartórios tão pouco são obrigados a formalizar o casamento entre homossexuais, porque o Congresso Nacional precisa modificar a lei e o Executivo Federal assinar-lo. Os diretos que os casais homossexuais já tinham nada mais são que a mera permissão para declarar Imposto de Renda em conjunto.

Com a decisão da Justiça recém aprovada por unanimidade exemplar pelo STF, o que passa a ser considerada uma entidade familiar é a convivência duradoura, pública e contínua de casais, independente do sexo ou sexualidade. A união estável é o mesmo que casamento? Muitos se perguntam... Não, pois o casamento precisa ser oficializado em cartório; união estável, não. Hoje cerca de 60 mil casais homossexuais moram juntos no Brasil, a maior parte na região sudeste, sendo o estado do Rio de Janeiro há mais casais gays morando juntos.

Os "avanços" alardeados não são se quer uma brisa contra o furacão anti-democrático que é nossa sociedade atual. A tal "comunidade" espera desde 1993, quando no congresso o projeto de união civil apresentado por Marta Suplicy, deputada federal na época fora apresentado, algo mais efetivo sobre sua situação perante a constituição que se diz de todas os brasileiros e somente é de alguns, ou a apenas alguns beneficia e protege.

terça-feira, abril 19, 2011

1964 graus de febre


Fernando Schweitzer, Buenos Aires/Arg - Ator Não-Global, Diretor Teatral, Cantor, Escritor e Jornalista



Enquanto na Argentina um General do tempo da ditadura é condenado a prisão perpetua por crimes contra humanidade, no Uruguay os juízos com referencia ao seu período ditatorial se fazem  desde o ano 2000, no Brasil tentam censurar uma novela que aborda este tema...

Eu tinha prometido a mim mesmo nunca mais escrever nada para, nem sobre o Brasil. Motivos de um fundo tal, semelhante aos que por indignação me fazem voltar a escrever. É de esmeril tristeza e angustia, repulsa e asco, que imbuí-se o profundo âmago de meu amargo ser. A bestialidade do ser humano é surpreendente, mais sempre pode revalidar-se e superar-se em sua insanidade decrépita.

A Abmigaer (Associação Beneficente dos Militares Inativos e Graduados da Aeronáutica) evocou a Lei da Anistia, através de pedido formal, afirmando que não instituiu qualquer tipo de cerceamento a informações sobre o período. Esse e outros "causos" sobre o tema se difundem pela internet. Corre por meios vários no país a nota de que a associação de militares reformados lançou abaixo-assinado na internet pedindo a censura à novela do SBT "Amor e Revolução", que retrata a repressão a militantes de esquerda durante a ditadura (1964-1985).

Os setores reacionário do país hora e meia vêm de encontro com a lógica democrática o continente, buscando regressar ao seu posto de os únicos capazes de gerenciar um estado contra o dito mal comunista, que os mesmos nunca compreenderam. Mesmos capangas que tiraram do ensino fundamental matérias como filosofia e sociologia, queimaram livros porque tinham capa vermelha... 

Nosso povo ainda parece não estar a par de todas as atrocidades de nossa era escura recente. Hoje é possível até que qualquer pessoa consulte os arquivos do Dops, e não se paga nada, a não ser que se requisite serviços como o de copiar documentos. Muita gente consulta para entrar com pedido de reparação por perseguições, prisões, tortura e morte de parentes durante a ditadura. Os prontuários existentes no Dops, xerocados e assinados pelo diretor, passam a ter valor jurídico para pessoas que queiram entrar com processos contra o Estado ou, por exemplo, pedir indenização por perseguições. Mais de 4 mil pessoas já fizeram pedidos deste tipo desde 1994, e atualmente há em média 30 a 40 pedidos por mês. Mas há também muitos pesquisadores que estudam toda essa documentação.

Em bem da verdade, há louco para tudo, já diria o velho deitado. Desde os que fingem, ou fingiram que, a ditadura não existiu. Loucuras de gente enferma, como dizer: "É óbvio que o governo federal, através da Comissão da Verdade, recém-criada, está participando do acordo em exibir a novela", jamais pensei serem repetidas hoje, e fazem parte do tal manifesto. O abaixo-assinado tinha a poucos dias atrás já 535 assinaturas. O autor da novela, Tiago Santiago, disse que a tentativa de censura é inconstitucional e interessa apenas a "torturadores e assassinos" do regime. A assessoria do SBT afirma que não vai comentar o assunto.

A novela "Amor e Revolução" vem rendendo na internet, apesar de a audiência baixa, está agitando as lombrigas do clamor repressivo brazuca. Um portal militar resolveu fazer um abaixo-assinado contra a novela de Tiago Santiago, que aborda o período da ditadura militar no Brasil e os donos do site querem que a trama seja proibida de ir ao ar no SBT.

No texto, os autores do tal manifesto dizem que "é óbvio que o governo federal através da comissão da verdade, recém criada, está participando do acordo em exibir a novela Amor e Revolução no SBT. Parece-nos que se trata de um acordo firmado com o empresário Silvio Santos, visando o saneamento do Banco Panamericano do próprio empresário. As forças armadas não devem permitir, dentro da legalidade, que tal novela seja exibida, pelos motivos óbvios abaixo declarados. Convém salientar que as forças armadas já se manifestaram negativamente a respeito da novela Amor e Revolução".

Procurado pelo portal NaTelinha, o novelista Tiago Santiago falou sobre o protesto: "Achei despropositado, porque a novela é respeitosa com as Forças Armadas, mostrando herói militar e oficiais democratas, a favor da legalidade. Em diversos trechos da novela, há menções favoráveis a militares, evidenciando que nem todos participaram do golpe e da violenta repressão à oposição".

A sordidez desse pedido reacionário destas viuvas da ditadura é além de agressivo, nocivo a liberdade constitucional de nosso povo e de lesa humanidade. Outro trecho muito importante e que se deveria investigar quais são os fundamentos teóricos-técnicos destas mentes tão torpes, que permitem-se dizer ainda na atualidade tais atrocidades a sociedade livre, como: "sendo assim, o efetivo da forças armadas, tanto da ativa como inativos e pensionistas, vêm respeitosamente através desse abaixo assinado, como um instrumento democrático, solicitar do digno Ministério Público Federal, representado acima, providências em defesa da normalidade constitucional, vista o cumprimento da lei de anistia existente, conforme já decidiu o Supremo Tribunal Federal. Nestes termos pede deferimento em caráter urgentíssimo".

Voltei, contra minha vontade e contra o desejo de muitos. Esperei duas semanas o desenrolar dessa lenda burlesca e absurda... E? Nada... Me restou dar meu pitaco. Como sempre digo esperança sem motivos é loucura, e louco é quem espera que o Brasil mude sem mudar sua sócio cultura retrograda, conservacionista e falso-moralista, sócio-normativa. Como a febre amarela, só que muito mais intensa, a ditadura e seus fiéis mais fanáticos que evangélicos radicais querem fazer voltar a arder sua "chama salvadora" da "moral e dos bons costumes"... Qual seria meus caros a medicina ideal para esses 1964 graus de febre?



Fernando Schweitzer, Buenos Aires/Arg - Ator Não-Global, Diretor Teatral, Cantor, Escritor e Jornalista



quarta-feira, março 30, 2011

Xenofobia Portenha


MARIO VARGAS LLOSA

Piqueteros intelectuales

El grupo Carta Abierta pidió a la Feria del Libro de Buenos Aires que me retirara la invitación para inaugurarla, por mi posición "liberal" y "reaccionaria". ¿Qué quieren, una nueva Cuba?


13/03/2011


Un puñado de intelectuales argentinos kirchneristas, vinculados al grupo Carta Abierta, encabezados por el director de la Biblioteca Nacional Horacio González, pidió a los organizadores de la Feria del Libro de Buenos Aires, que se abrirá el 20 de abril, que me retirara la invitación para hablar el día de su inauguración. La razón del veto: mi posición política "liberal", "reaccionaria", enemiga de las "corrientes progresistas del pueblo argentino" y mis críticas a los Gobiernos de Néstor y Cristina Kirchner. Bastante más lúcida y democrática que sus intelectuales, la presidenta Cristina Fernández se apresuró a recordarles que semejante demostración de intolerancia y a favor de la censura no parecía una buena carta de presentación de su Gobierno ni oportuna cuando parece iniciarse una movilización a favor de la reelección. Obedientes, pero sin duda no convencidos, los intelectuales kirchneristas dieron marcha atrás.
        Argentina

        Argentina

        A FONDO

        Capital:
        Buenos Aires.
        Gobierno:
        República.
        Población:
        40.482 millones (est. 2008)

      La noticia en otros webs

      El ministro del Interior de la dictadura prohibió 'La tía Julia y el escribidor' por ofensiva
      El nacionalismo es una ideología que ha servido siempre a los sectores más cerriles
      Me alegra coincidir en algo con la presidenta Cristina Fernández, cuyas políticas y declaraciones populistas en efecto he criticado, aunque sin llegar nunca al agravio, como alegó uno de los partidarios de mi defenestración. Nunca he ocultado mi convencimiento de que el peronismo, aunque haya impulsado algunos progresos de orden social y sindical, hechas las sumas y las restas ha contribuido de manera decisiva a la decadencia económica y cultural del único país de América Latina que llegó a ser un país del primer mundo y a tener en algún momento un sistema educativo que fue un ejemplo para el resto del planeta. Esto no significa, claro está, que aliente la menor simpatía por sus horrendas dictaduras militares cuyos crímenes, censuras y violaciones de los derechos humanos he criticado siempre con la mayor energía en nombre de la cultura de la libertad que defiendo y que es constitutivamente alérgica a toda forma de autoritarismo.
      Precisamente la única vez que he padecido un veto o censura en Argentina parecido al que pedían para mí los intelectuales kirchneristas fue durante la dictadura del general Videla, cuyo ministro del Interior, el general Harguindey, expidió un decreto de abultados considerandos prohibiendo mi novela La tía Julia y el escribidor y demostrando que ésta era ofensiva al "ser argentino". Advierto con sorpresa que los intelectuales kirchneristas comparten con aquel general cierta noción de la cultura, de la política y del debate de ideas que se sustenta en un nacionalismo esencialista un tanto primitivo y de vuelo rasero.
      Porque lo que parece ofender principalmente a Horacio González, José Pablo Feinmann, Aurelio Narvaja, Vicente Battista y demás partidarios del veto, por encima de mi liberalismo es que, siendo un extranjero, me inmiscuya en los asuntos argentinos. Por eso les parecía más justo que abriera la Feria del Libro de Buenos Aires un escritor argentino en consonancia con las "corrientes populares".
      Si tal mentalidad hubiera prevalecido siempre en Argentina el general José de San Martín y sus soldados del Ejército Libertador no se hubieran ido a inmiscuir en los asuntos de Chile y Perú y, en vez de cruzar la Cordillera de los Andes impulsados por un ideal anticolonialista y libertario, se hubieran quedado cebando mate en su tierra, con lo que la emancipación hubiera tardado un poco más en llegar a las costas del Pacífico sudamericano. Y si un rosarino llamado Ernesto Che Guevara hubiera profesado el estrecho nacionalismo de los intelectuales kirchneristas, se hubiera eternizado en Rosario ejerciendo la medicina en vez de ir a jugarse la vida por sus ideas revolucionarias y socialistas en Guatemala, Cuba, el Congo y Bolivia.
      El nacionalismo es una ideología que ha servido siempre a los sectores más cerriles de la derecha y la izquierda para justificar su vocación autoritaria, sus prejuicios racistas, sus matonerías, y para disimular su orfandad de ideas tras un fuego de artificio de eslóganes patrioteros. Está visceralmente reñido con la cultura, que es diálogo, coexistencia en la diversidad, respeto del otro, la admisión de que las fronteras son en última instancia artificios administrativos que no pueden abolir la solidaridad entre los individuos y los pueblos de cualquier geografía, lengua, religión y costumbres pues la nación -al igual que la raza o la religión- no constituye un valor ni establece jerarquías cívicas, políticas o morales entre la colectividad humana. Por eso, a diferencia de otras doctrinas e ideologías, como el socialismo, la democracia y el liberalismo, el nacionalismo no ha producido un solo tratado filosófico o político digno de memoria, sólo panfletos a menudo de una retórica tan insulsa como beligerante. Si alguien lo vio bien, y lo escribió mejor, y lo encarnó en su conducta cívica fue uno de los políticos e intelectuales latinoamericanos que yo admiro más, el argentino Juan Bautista Alberdi, que llevó su amor a la justicia y a la libertad a oponerse a la guerra que libraba su propio país contra Paraguay, sin importarle que los fanáticos de la intolerancia lo acusaran de traidor.
      Los vetos y las censuras tienden a imposibilitar todo debate y a convertir la vida intelectual en un monólogo tautológico en el que las ideas se desintegran y convierten en consignas, lugares comunes y clisés. Los intelectuales kirchneristas que sólo quisieran oír y leer a quienes piensan como ellos y que se arrogan la exclusiva representación de las "corrientes populares" de su país están muy lejos no sólo de un Alberdi o un Sarmiento sino también de una izquierda genuinamente democrática que, por fortuna, está surgiendo en América Latina, y que en países donde ha estado o está en el poder, como en Chile, Brasil, Uruguay, ha sido capaz de renovarse, renunciando no sólo a sus tradicionales convicciones revolucionarias reñidas con la democracia "formal" sino al populismo, al sectarismo ideológico y al dirigismo, aceptando el juego democrático, la alternancia en el poder, el mercado, la empresa y la inversión privadas, y las instituciones formales que antes llamaba burguesas. Esa izquierda renovada está impulsando de una manera notable el progreso económico de sus países y reforzando la cultura de la libertad en América Latina.
      ¿Qué clase de Argentina quieren los intelectuales kirchneristas? ¿Una nueva Cuba, donde, en efecto, los liberales y demócratas no podríamos jamás dar una conferencia ni participar en un debate y donde sólo tienen uso de la palabra los escribidores al servicio del régimen? La convulsionada Venezuela de Hugo Chávez es tal vez su modelo. Pero allí, a diferencia de los miembros del grupo Carta Abierta, la inmensa mayoría de intelectuales, tanto de izquierda como de derecha, no es partidaria de los vetos y censuras. Por el contrario, combate con gran coraje contra los atropellos a la libertad de expresión y la represión creciente del gobierno chavista a toda forma de disidencia u oposición.
      De quienes parecen estar mucho más cerca de lo que tal vez imaginan Horacio González y sus colegas es de los piqueteros kirchneristas que, hace un par de años, estuvieron a punto de lincharnos, en Rosario, a una treintena de personas que asistíamos a una conferencia de liberales, cuando el ómnibus en que nos movilizábamos fue emboscado por una pandilla de manifestantes armados de palos, piedras y botes de pintura. Durante un buen rato debimos soportar una pedrea que destrozó todas las lunas del vehículo, y lo dejó abollado y pintarrajeado de arriba abajo con insultos. Una experiencia interesante e instructiva que parecía concebida para ilustrar la triste vigencia en nuestros días de aquella confrontación entre civilización y barbarie que describieron con tanta inteligencia y buena prosa Sarmiento en su Facundo y Esteban Echeverría en ese cuento sobrecogedor que es El matadero.
      Me apena que quien encabezara esta tentativa de pedir que me censuraran fuera el director de la Biblioteca Nacional, es decir, alguien que ocupa ahora el sitio que dignificó Jorge Luis Borges. Confío en que no lo asalte nunca la idea de aplicar, en su administración, el mismo criterio que lo guió a pedir que silenciaran a un escritor por el mero delito de no coincidir con sus convicciones políticas. Sería terrible, pero no inconsecuente ni arbitrario. Supongo que si es malo que las ideas "liberales", "burguesas" y "reaccionarias" se escuchen en una charla, es también malísimo y peligrosísimo que se lean. De ahí hay sólo un paso a depurar las estanterías de libros que desentonan con "las corrientes progresistas del pueblo argentino".

      © Derechos mundiales de prensa en todas las lenguas reservados a Ediciones EL PAÍS, SL, 2011. © Mario Vargas Llosa, 2011.

      quarta-feira, março 02, 2011

      Tatuagem de brasileiro é reconhecida por Avril Lavigne

      Fernando Schweitzer, Buenos Aires/Arg - Ator Não-Global, Diretor Teatral, Cantor, Escritor e Jornalista



      Brunno Thomas Martini, nascido em 18 de outubro de 1990 na cidade de Curitiba, teve hoje 01/02/2011 seu nome alçado ao mundo no twitter da cantora canadense Avril Lavigne. A foto que levou a artista a mencionar o brasileiro hoje radicado em Buenos Aires foi a de uma tatuagem em sua homenagem.

      Além de ter tatuado o nome do novo álbum no braço, o jovem fez questão que que tivesse exatamente a mesma grafía e estilo de letra que o criado para  o álbum mais recente de Lavigne, "Goodbye Lullabay". Em tradução livre "Adeus canções de ninar".

      A nota dada por um dos foruns oficiais de Avril tinha como título "Brazillian Fan Gets "Goodbye Lullaby" Tattoo!", aonde se pode acessar um video em que Bruno mostra sua tatuagem recém feita. No link interno do site você pode ascender ao fórum sobre vídeo.

      Link sobre a tatuagem feita por Brunno Martini

      O álbum contendo 13 canções inédita e intitulado Goodbye Lullaby é o quarto álbum de estúdio da cantora canadense Avril Lavigne, que deveria ter sido lançado em novembro de 2009, mas, por motivos de burocracia, a gravadora decidiu lançar oficialmente em 8 de março de 2011. O primeiro single, "What the Hell", foi divulgado na pagina do Facebook da cantora no dia primeiro de janeiro de 2011.

      A divulgação pelo portal do ato realizado pelo fã brasileiro emocionou o jovem, que em exclusiva nos garantiu: "Quando conhecer ela pessoalmente, eu quero mostrar a tatuagem pra ela e dizer sou eu o menino da tatuagem...". Bruno também fez questão de postar em seu perfil pessoal no facebook (http://www.facebook.com/brunno.martini) a agora internacionalmente conhecida tatuagem.


      Fernando Schweitzer, Buenos Aires/Arg - Ator Não-Global, Diretor Teatral, Cantor, Escritor e Jornalista